Κριτήριο
Στη μια εφημερίδα, ένας γνωστός διευθυντής εύχεται το φθινόπωρο να υπάρχει κυβέρνηση, έστω και υπηρεσιακή, που να μπορεί να χειριστεί μια ελληνοτουρκική κρίση όταν θα κατατίθεται το νομοσχέδιο για τη «Γαλάζια Πατρίδα».
Η άλλη εφημερίδα γράφει για το τι συμβαίνει στη Λιβύη και για το πώς η τρεχάλα των ΗΠΑ να κόψουν τον δρόμο στην Κίνα περνάει μέσα από σχήματα, όπως η πρόσφατη τετραμερής Τουρκίας - Αιγύπτου - Σ. Αραβίας - Πακιστάν, με τη συμμετοχή και του Αμερικανού απεσταλμένου Μπούλος.
Παραδίπλα, άλλοι γράφουν για το τι σηματοδοτεί η σύσφιξη των σχέσεων Τουρκίας - Αιγύπτου, εν μέρει και ως απάντηση στην ελληνο-ισραηλινή συνεργασία.
Την ίδια ώρα, ένας «σωτήρας» απ' τα παλιά, ο πρώην πρωθυπουργός Σαμαράς, συναντιέται με την Αμερικανίδα πρέσβειρα.
Με δυο λόγια, όχι μόνο μυρίζει μπαρούτι και επικίνδυνες διευθετήσεις, αλλά τα ζητήματα αυτά είναι το υπόβαθρο των πολιτικών διεργασιών που τρέχουν, όσο κι αν τα αστικά κόμματα κάνουν τα πάντα για να μείνουν εκτός κάδρου, παριστάνοντας ότι «ξιφομαχούν» για... τον τρόπο εισαγωγής στο πανεπιστήμιο και για το ποιος ανάμεσά τους είναι ο πιο διεφθαρμένος.
Αυτά όμως και τα υπόλοιπα μεγάλα διακυβεύματα, που καθορίζονται από τα συμφέροντα της αστικής τάξης και καθορίζουν το σήμερα και το αύριο του λαού, πρέπει να γίνουν το δικό του κριτήριο για τη ζωή, τη δράση και την ψήφο του στις εκλογές. Με πιο ισχυρό ΚΚΕ, να δυναμώσει παντού τον δρόμο της σύγκρουσης με την πολιτική του κεφαλαίου, που τον σέρνει σε νέους μεγάλους κινδύνους.
- Αναδημοσίευση από τον «Ριζοσπάστη»





